toast

Przepłynęłam wpław ocean twoich dłoni
bezkresem otarłeś się o falę moich włosów
rudych jak płomienie które kiedyś nas ukarzą
bo jednym haustem wypiliśmy wszystkie nasze winy
nie pozostało nic na potem
by przelać w innych ludzi
i tak zostałam pusta
kobieta bez języka
co przegryzła pantenon nie szukając boga

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | urologia | Najnowsze komentarze

• Wdrożenie
• jedno z dwóch
• Pewnego dreszczowego dnia...
• Czekając na babie lato
• Deszcze
• losie mój...
• skaza
• skałbieg pośrodku nikczemnych.

• redukcja nadpotliwości warszawa
• Szeptem...
• ból(iMIA)
• Rozmyślanie
• * * *
• tafla poznania
• Organoleptycznie
• echo zatrutej strzały amora